Interview met Els Koopman over ‘Witte Raaf’ van Bram Dehouck

Hi Els, kun je iets over jezelf vertellen?

Ik werk sinds december bij de bieb als vrijwilligerscoördinator. Dat betekent dat ik de overkoepelende persoon ben voor vrijwel alle vrijwilligers. Mijn werk bestaat uit de werving en selectie, het begeleiden van vrijwilligers, het onderhouden van contacten met het netwerk en werken aan de toekomst en vormgeving van het vrijwilligersbeleid. Verder heb ik veel mensen die mij ondersteunen. Zo zijn er medewerkers die ‘maatje’ zijn en een vrijwilliger begeleiden. In Waalre en voor het Taalcafé worden sommige vrijwilligers zelf aangenomen, of gescreend. Ik houd wel het overzicht.

Lees je veel?

Nou, ik lees vooral in sommige periodes veel, zoals in de vakantie. Dan zit ik in mijn boek en vind ik het heerlijk om te lezen. Ik blijf dan boek na boek lezen en daarna lees ik weer een hele periode niks. Nu ik net een kindje heb gekregen, is het lastig om de tijd te vinden om te kunnen lezen. Als de baby slaapt, moet ik tegen mezelf zeggen ‘ik ga nu lezen’ in plaats van stofzuigen. Dat probeer ik wel steeds meer te doen.

Heb je een favoriet genre?

Ja, ik hou wel van een rauwe en eerlijke manier van schrijven. Een van mijn favoriete schrijvers is Niccolò Ammaniti. Hij heeft de boeken Ik haal je op, ik neem je mee en Anna geschreven. Ik vind zijn manier van schrijven heel leuk en het wordt vanuit het perspectief van een kind geschreven. In Anna bijvoorbeeld, is er een virus wat alle volwassenen heeft uitgeroeid. Het is een heftig en absurdistisch verhaal. Het zijn best intense boeken maar dat vind ik mooi. Buiten dit genre, hou ik ook van thrillers en af en toe een goede chick flick.

Hoe kies je een boek?

Meestal zoek ik eerst op internet. Als ik een thriller wil lezen kijk ik naar de top 50 beste thrillers en dan filter ik vooral op Nederlandse thrillers. Bij feel good boeken maakt me dat niet zoveel uit, daar kies ik vaak voor actuele boeken. Soms kies ik een boek, omdat de kaft me aanspreekt. Voor elk genre heb ik een andere manier van kiezen.

 

witteraafEls las de Witte raaf van de Vlaamse schrijver Bram Dehouck. Dit is al een iets ouder boek en kwam uit in 2016. (Vanaf dit moment bespreken we het boek dus als je geen spoilers wilt, kun je het boek beter eerst lezen).

Hoe heb je dit boek gekozen?

Het is een Nederlandse thriller, die hebben meestal mijn voorkeur.

 

Wat waren je verwachtingen?

Door de achterkant, dacht ik dat het over criminaliteit en de onderwereld ging, maar dat was niet zo. Eigenlijk wel goed, want ik hou niet heel erg van dat soort boeken. Wat dat betreft is het boek me positief meegevallen. Het is een psychologische thriller, over manipulaties en de mens en de psyche. Dat spreekt me wel aan.

Waarom heb je een voorkeur voor Nederlandse thrillers?

Dat weet ik niet zo goed. Misschien kan ik me daarmee het meest identificeren. De namen en de situaties komen me bekend voor. Het zijn ook vaak simpele thrillers die makkelijk weglezen. Als ik lees gaat het echt om de ontspanning en niet om hersenkrakers. Vooral de manier van schrijven moet makkelijk zijn.

Dit boek was ook makkelijk te lezen. Ik kwam er zo doorheen. Ik had een beetje moeite met opstarten, maar toen ik verder ging lezen was het binnen een week uit. Na de eerste twee bladzijdes was ik niet helemaal gepakt, maar toen ik verder las was het zo uit.

Waarom ben je door gegaan met lezen?

Ik wilde het toch een kans geven. Je kunt niet na een bladzijde zeggen of een boek wel of niet de moeite waard is.

 

Hoe is het boek opgebouwd?

Het boek bestaat uit drie delen. Het eerste deel is beschreven vanuit het perfectief van Stefanie. Zij werkt op een kantoor waarin alles al jaren hetzelfde gaat. Ze heeft een moeilijke periode achter de rug en nadat ze een lange tijd thuis heeft gezeten, komt ze weer terug op haar werk. Ze wordt geconfronteerd met een nieuwe collega, Nick, die manipulatieve spelletjes met haar speelt om haar weg te krijgen. Hij zorgt ervoor dat het lijkt alsof zij allemaal fouten maakt en labiel is. Stefanie lijdt daar erg onder.

Het tweede deel is een soort detective. Er is een incident en daarna wordt het verhaal geschreven vanuit het oogpunt van de rechercheur. Wie heeft het gedaan? Na dit incident komt Stefanie helemaal niet meer aan bod. Dat vond ik jammer, want ik was net een band met haar op aan het bouwen.

Het laatste stuk heeft het perspectief van Stefanies vriend. Die heeft er ook iets mee te maken.

Wat vond je van Stefanie als karakter?

Ik had echt hartpijn voor haar. Wat erg dat niemand haar gelooft. Dat heb ik in de psychiatrie ook altijd interessant gevonden. Wanneer je dingen echt ziet, voelt en ruikt, maar dat iedereen zegt dat ze niet waar zijn. Die eenzaamheid en machteloosheid moet heel heftig zijn.

Hoe zijn de andere personages?

Stefanie heeft een relatie met Alex. Hij komt voor haar op en empowert haar. Alleen Alex neemt dat iets te serieus en slaat daar in door. Het was ook interessant om te zien hoe de stress op het werk invloed heeft op de relatie en thuissituatie.

De personages zijn drammerig en dominant en Stefanie is de gevoelige vrouw. Misschien lijkt dat zo omdat je alles vanuit haar perspectief meemaakt. De andere personen hebben vast ook gevoelens alleen worden ze niet beschreven.

Waarom heeft de schrijver voor de verandering in perspectieven gekozen, denk je?

Om allerlei kanten te belichten. Misschien ook omdat Stefanies perspectief minder interessant werd. Na het incident gaat zij gewoon verder met haar werk en gebeurt er op een andere plek meer in het verhaal.

 

Wat vond je het minst leuke deel?

Met het tweede stuk kon ik me het minst identificeren. Ik denk dat ik me kunnen identificeren wel belangrijk vind. Vanuit de rechercheur vond ik gewoon minder interessant. Dat was minder in het hoofd kruipen en meer feitelijk rechercheurswerk.

Wat vond je van de volgorde van de verschillende delen?

Het detective gedeelte had beter aan het eind gekund. Het gedeelte van Alex zat nu achteraan, maar daardoor was ik alweer vergeten hoe het zat met de relatie tussen Alex en Stefanie.

Zou je nog iets van deze schrijver lezen?

Ja misschien wel. Ik had nog nooit van de schrijver gehoord, maar ik vond het wel makkelijk weglezen dus het was een fijn boek voor tussendoor.

 

Wat heeft het boek je gebracht?

Nou het heeft me voornamelijk een paar keer doen reflecteren op mezelf. Wat zou ik doen in zo’n situatie? Ik vond het knap dat Stefanie zo sterk in haar schoenen stond en bijvoorbeeld niet in huilen uitbarstte. Ze had een vechtlust. Ze bleef strijden om haar positie te houden en was vastberaden om Nick te ontmaskeren.

 

Heel erg bedankt voor het beantwoorden van mijn vragen Els.

 

 

-ES

Ik ben benieuwd wat je van dit interview vond, dus deel je mening in de reacties of op Facebook of Instagram.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s